চকুৰ পানীৰে তিয়াই দিছিলি,
একমাত্ৰ সাৰথি কৰি গাৰুটোক ।
নিসংগতাক দিছিলি বিদায় ,
পাই অবেগ অনুভুতিৰ অৰ্থ বোৰ ।
নাযায় অথলে নিদ্ৰা বিহীন ৰজনীৰ
ব্যাকুলতা ভৰা দিন বোৰ ।
তয়েই যোগী , তয়েই তপস্বী , তয়েই ৰাধা,
তয়েই পাৰ্বতী,
তয়েই লিখিছ তোৰেই অমৰ গাথা ।
শীতৰে সেমেকা গধুলি, বুটা বাছে কোনে ? প্ৰকৃতি আজি অপেক্ষাৰত, বিলাবলৈ পুস্পবৃষ্টি ।।
Comments
Post a Comment